ciszą jesteś
Król Basia
ciszą jesteś
niczym więcej
to dla ciebie serce biło najgoręcej
stoję nad grobem
łza spływa mimochodem…
nie wierzę
choć kwiaty na grobie już nieświeże
ciągle nie wierzę…
marzec, 2009
Grossek-Korycka Maria
Grossek-Korycka Maria z Nowickich (1864-1926), polska poetka, publicystka, tłumaczka.
Wiersze nawiązujące do tradycji romantycznej a jednocześnie do ekspresjonizmu. Wyrażała uczucia patriotyczne, np. w poemacie Hafciarka w tomie Niedziela palem (1919). Liryka osobista, z wpływami młodopolskimi (Poezje, 1904) oraz filozoficzna (bergsonizm i mistycyzm): Orzeł oślepły (1913), Pamiętnik liryczny (1928).
Problemy artystyczne związane z estetyką modernizmu w tomie Z krainy piękna (1929). Zagadnienia estetyczne i społeczne w Medytacjach (1913, wydanie drugie pt. O supremacji zła 1930). Także felietony społeczno-obyczajowe Świat kobiecy (1929).
Pokaz (NC)
Cadamma Nina
mówią do mnie ludzie
rozmawiają językami
które znam
których nie rozumiem
milczę
staram się ich wysłuchać
milczę
nie rozumiem
wiesz…
czuje się winna
tych wszystkich morderstw
których nie popełniłam
wiesz…
w ustach czuję krew przelaną
w imię zemsty i honoru
nie płaczę
za mało żalu wyrażają łzy
stoję, milczę
i nic nie rozumiem…
Ty, ja i morze
Lauks Wojciech
Szum morskich fal twą pieśń grał
Słuchałaś uważnie
Dotyk mój rysował kształt
Mojej wyobraźni
Plaży piach delikatnie masował
Oddałaś się pieszczocie
Chłodny wiatr włosy twe rozwiał
A ja łapałem je w locie
Czerwień słońca oblała Cię uśmiechem
By zblednąć w chwili
Poszliśmy razem ku słońcu, za rękę
Tacy szczęśliwi…
Norwid Cyprian Kamil
Norwid Cyprian Kamil (1821-1883), poeta, dramatopisarz, prozaik, artysta plastyk. W latach 1831-1837 uczył się w warszawskim gimnazjum, którego nie ukończył, następnie w szkole malarskiej. W 1842 wyjechał z Warszawy i “”"”udał się do Włoch, gdzie rozpoczął studia rzeźbiarskie. Aresztowany w 1846 w Berlinie, został oskarżony o współdziałanie w wydarzeniach rewolucyjnych na ziemiach polskich. W więzieniu nabawił się częściowej głuchoty.
Później przebywał w Brukseli, gdzie zdecydował się ostatecznie pozostać na emigracji. W 1848 przebywał w Rzymie, w następnym roku w Paryżu. Brał czynny udział w życiu emigracji, związany ze stronnictwem księcia A.J. Czartoryskiego. Kłopoty osobiste, m.in. niespełniona miłość do M. Kalergis oraz problemy finansowe, spowodowały wyjazd do Ameryki w 1852, gdzie również mu się nie powiodło. W 1854 powrócił przez Londyn do Paryża.
W okresie powstania styczniowego próbował włączyć się w bieg wydarzeń, m.in. za pomocą politycznych memoriałów.
Jako artysta plastyk zdobył uznanie Francuzów i w 1868 został członkiem Société des Artistes. Współpracował także z Société Philologique. Żył w coraz większym osamotnieniu, uważany za dziwaka. W 1877 z powodu biedy zamieszkał w opiekuńczym Zakładzie św. Kazimierza na przedmieściu Paryża - Ivry, gdzie zmarł.
W 1888 jego zwłoki zostały przeniesione do grobu zbiorowego w Montmorency pod Paryżem.
W 2001 w 180. rocznicę urodzin poety zorganizowano w Krakowie i Warszawie festiwal “Noriwd bezdomny” pod patronatem Instytutu Dziedzictwa Narodowego. 24 września 2001 w Krypcie Wieszczów na Wawelu złożono urnę z ziemią z paryskiego grobu Noriwda.
Twórczość
Za życia opublikował tylko nieliczne utwory. Od 1840 ogłaszał wiersze w czasopismach. Od 1848 pisał serię traktatów poetyckich i dramatów: Wigilia (Paryż 1848), Pieśni społecznej cztery strony (Poznań 1849), Niewola (Lipsk 1864), Psalmów-psalm (Wiadomości Literackie, 1933), dramat Zwolon (Poznań 1851), poetycki traktat o sztuce Promethidion (Paryż 1851).
W cyklu artykułów Listy o emigracji (Dziennik Polski, 1849) nakreślił program artystyczny postulujący antyromantyczną “literaturę czynu”. W 1856 napisał poemat epicki osnuty na dziejach starożytnych Quidam (opublikowany w jedynym wydanym za życia zbiorze jego wierszy pt. Poezje, Lipsk 1863).
Do arcydzieł prozy polskiej należą cykle Czarne kwiaty (o wybitnych polskich pisarzach i artystach) oraz Białe kwiaty, opublikowane w dodatku miesięcznym do Czasu (1856-1857).
W lipskim zbiorze znalazły się także m.in. traktaty poetyckie: Pięć zarysów, Rozmowa umarłych.
W latach 1865-1866 Norwid przygotował do druku najlepszy swój zbiór wierszy Vade-mecum, na który nie znalazł za życia wydawcy. Opublikowany został dopiero w 1947.
W latach 1865-1883 udało mu się ogłosić drukiem zaledwie 21 wierszy i traktat poetycki Rzecz o wolności (Paryż 1869). Nie zdołał wydać ani wystawić wielkich dramatów (np. Noc tysięczna druga, Wanda, Za kulisami, Kleopatra, Aktor, Miłość czysta u kąpieli morskich). W rękopisach (częściowo zaginionych) pozostawały przez wiele lat m.in. poematy: Assunta (Przewodnik Naukowy i Literacki, 1907) i A Dorio ad Phrygium (fragmenty ogłoszone w 1915), nowele, np. Stygmat i Ad leones.
Norwid, odkryty na nowo w początkach naszego stulecia przez Z. Przesmyckiego, uważany jest za jednego z najbardziej oryginalnych pisarzy polskich, którego twórczość cechuje wyrafinowany artyzm i filozoficzna głębia.
