Tu zginęła moja żona.
Tu narodził się Cherubinek.
Tu zamordowano Cherubinka.
Tu czekam na nic więcej.
Tu topniejący śnieg.
Tu język Goethego popiół i pył.
Tu nikt nie wraca kiedy życie trwa.
Tu czas na łańcuchu
przykuty do losu.
Dziękuję, madnarynek nie jadam.
—
O nocy cicha, nocy błękitna
u stóp Twych leżę, całując Cię -
warkoczy Twoich gąszcz aksamitna
po wzgórzach gwiezdnych w niebo się pnie.
Srebrzą się stawy, szumią potoki
i tylko serce w płomieniu burz -
idę w puszcz leśnych ciemne wyroki -
nocy błękitna - żegnam Cię już.
—
Rymkiewicz Jarosław Marek (1935-), polski poeta, dramatopisarz, eseista, krytyk i historyk literatury. Syn W. Rymkiewicza. 1956 ukończył filologię polską na Uniwersytecie Łódzkim, którego pracownikiem był od 1958.”" 1958-1964 redaktor łódzkiego tygodnika Odgłosy. Od 1965 w Warszawie, pracuje w Instytucie Badań Literackich PAN (1985-1990 usunięty ze względów politycznych).
Był także kierownikiem literackim Teatru Ziemi Łódzkiej (1955-1957), obecnie pełni tę funkcję w Teatrze Narodowym. Debiutował 1954 jako poeta w czasopiśmie Łódź Literacka. Występuje jako zwolennik oraz teoretyk współczesnego neoklasycyzmu, którego zasady wyłożył m.in. w książce Czym jest klasycyzm? Manifesty poetyckie (1967).
Nawiązuje do twórczości poetów anglosaskich, zwłaszcza T.S. Eliota i E. Pounda, do śródziemnomorskiej tradycji kulturowej, W. Shakespeare’a oraz polskiego, a także europejskiego baroku. Porusza problemy metafizyczno-egzystencjalne w poetyce pastiszu i stylizacji.
Opublikował zbiory wierszy, m.in.: Konwencje (1957), Człowiek z głową jastrzębia (1960), Metafizyka (1963), Co to jest drozd (1973), Thema regium (1978), Mogiła Ordona i inne wiersze z lat 1979-1984 (1984). Jako dramatopisarz nawiązywał do twórczości P. Calderona w sztukach: Życie jest snem (wystawienie 1969), Księżniczka na opak wywrócona (1973), w tragifarsie Król Mięsopust (Dialog 1970) i farsie bulwarowej Porwanie Europy (1971).
Do polskiego romantyzmu nawiązał w “komediach serio”: Ułani (wystawiona 1975) i Dwór nad Narwią (1979). Także szkice, eseje i studia: Myśli różne o ogrodach. Dzieje jednego toposu (1968), Wielki książę. Z dodaniem rozważań o istocie i przymiotach ducha polskiego (1983), Wilno i wilnianie w XIX stuleciu (1987), Baket (1989). Powieści: Juliusz Słowacki pyta o godzinę (1982), Rozmowy polskie latem 1983 (1984), Żmut (1987), Umschlagplatz (1988). W 2001 ukazała się Encyklopedia Leśmiana, w której J. M. Rymkiewicz przedstawił sylwetkę B. Leśmiana.
Dokąd się, moja lutni, napierasz skwapliwie?
Chcesz na świat i drukarskiej chciałabyś oliwie
Podać w nielutościwe swoje plotki prasy,
Wzgardziwszy słodkie mego kabinetu wczasy?
Ach, nie wiesz, czego-ć się chce! Różne w ludziach smaki,
I ciebie potka wilkum pewnie niejednaki.
Nie trzeba dymem śmierdzieć, kto się chce do dworu
Udać, jeszcześ ty godna kuchennego szoru:
Jeden, co lepiej pisze, znajdzie w tobie siła,
Co by cierpliwsza głowa jeszcze przekreśliła;
Drugi z zazdrości, która średnie mózgi żywi,
W oczy pochwali, ale z tyłu gębę skrzywi;
Inszy, choć z hipokreńskiej nie pił nigdy bani.
Żeby się coś zdał, czego nie umie, pogani.
Tak, coś ją w ciszy miała, utracisz powagę
I pójdziesz za sukienkę korzeniu na wagę
Albo cię, ważąc konfekt, podścielę na szali
Aptekarz i Szot tobą tabakę podpali,
Albo kiedy krystera czyści brzuch zawarty,
Coraz, co krok do stolca, jednej zbędziesz karty.
Ale ty przecie prosisz łaskawej odprawy,
Tak ci się moje przykrzą kreski i poprawy,
I co go doznać możesz, nie poważasz sromu;
Idź tedy - ale lepiej było siedzieć w domu.
—
TAKI DZIEŃ
między nudą a siłami
między wstawaniem
a pobolewaniem
ziemia w potłuczonej wodzie
powiew, ślisko
niebo e
—
