Ciotki
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria
Ciotki nie były piękne, nie miały nic z wróżek.
Były dzielne, szczawiowe, barchanowe żony.
Nie miały złotych włosów ani cienkich nóżek,
ani oczu złowrogich o rzęsach zdziwionych.
Brały serio swe dzieci, kwiaty i owoce,
mężów trzymały krótko, perfum nie lubiły,
zasypiały spokojnie w księżycowe noce,
pełne kurzej tężyzny i jaglanej siły.
Jedynie ciocia Jola wiotka i pachnąca
przypominała wróżkę i paryską lalkę.
Chodziła w piórkach ptasich i tiulach ze słońca,
całowała, podnosząc gwiaździstą woalkę…
Wkrótce ją jakieś wichry żałosne rozwiały
wśród wiosennych błyskawic i szumów ponurych…
Zgrzebne ciotki płakały - lecz nic nie wiedziały,
jaki był smak miłości… trutki na szczury.
Maria Pawlikowska - Jasnorzewska
—
Pawlikowska-Jasnorzewska Maria - inne:
One response so far
piękny wiersz i w dodatku prawdziwy też mam takie ciotki szkoda tylko że nie mam kogoś takiego jak ciocia jola