Tęczowa plama
tkwiąca jak drzazga
za niedomkniętą linią widnokręgu
unosi zmęczone powieki
Gwar miedzianych ciał
pulsuje
żyłą nabrzmiałą na skroni
Objaśnia profanom
swój własny mit
i drżącą ręką
kreśli granice świata
by potem zamknąć je
w ramach
16 lipca 2002
Ileż to już razy
jak kamień u szyi
na samo dno …
że Chrystus na Krzyżu
że noc taka czarna
a tęcza jest tylko złudzeniem
lepiej nie wiedzieć …
mniej boli
styczeń 2004
W moim zakątku wieczności
Nie ma błękitnych lagun
Słońce zaszło niespełnieniem
szara mgła
Już lepiej kiedy deszcz
kłamie tęczą
albo gwiazdy swym chłodem
potwierdzają bezkres
Gdy noc
marzenia senne są
styczeń 2004
… bo wybrzmi ostatnia nuta
Gasząc iskierki światła w oczach
Życie na półkę wciśnięte
Między inne wiersze
Będzie ktoś kiedyś
Zaklinał w symfonię
A teraz ?
Teraz gotyckie skrzydła aniołów
Jak tęcza światłem odciśnięta
Na ścianie
Zegar minionych chwil
Wciąż beztrosko ułomnych
i cisza
16 sierpnia 2004 r.
Tags: Nuta
Art Web Pages Wiersze Copyright © 2012 All Rights Reserved.