Tragedią jest śmierć jednostki
śmierć miliona tylko statystyką
więc nie zważajmy na te błachostki
bo to jak na księżyc rwać się z motyką.
Wszyscy dorastamy czekając na upadek
bo nigdy nie uratujemy się od siebie samych
i to nie jest kolejny nieszczęsny przypadek.
Jak nikogo na świecie cię kochałem
Piękną i bestią zarazem byłaś
Jedyną rzeczą którą zrozumiałem
na tym żałosnym świecie
było uczucie do ciebie
Teraz już wiem, że nic tego świata nie zmieni
oh, my biedni o miłość oskarżeni
Podążam ścieżką konających symboli
Pytając się dlaczego czas mija wciąż
Samotność zbliża się wbrew mej woli
Pełznie jako opętańczy wąż
Pod fałszywą moją radością
Łzy padające deszczem okrutnym
Wypaliły pod mą piersią
Pustkę zatrutą jadem wierutnym
Miłość wciąż do spoczynku złożona
W urnie łzami mymi wypełnionej
Nawet gdyby była - utonęłaby zraniona
Jako wyraz zawiści nieuzasadnionej
Zanim się obudzę skonać powinienem
Wraz z moją duszą znękaną
Jednym wielkim niepowodzeniem
Zakończyć miłość nigdy niewidzianą
Pożądam wiatru i zapachu róż
Powiewu pięknego uczucia Twego
Uwalniającego mnie od skrytych łez mórz
I na sercu pęknięcia krwawego
Czemuż tego co ja widzieć nie możesz
Czemuż los miałby nam przeszkodzić
Obojętnością w złym kierunku idziesz
A ja bez ciebie wciąż będę błądzić
Jak śnieg na ciebie padam zawzięcie
Kiedy przychodzę widzę, jak uciekasz
Topnieję czując twych ust marznięcie
Podczas gdy Ty już do ciepła podążasz
Na zawsze w błędzie skąpany
Przez Ciebie niezauważany
Żyję…
W deszczu idąc nocą ciemną
Pod niebem przerywanym od błysku
Gdy ty byłaś ze mną
I twa dłoń w mym uścisku…
Chwile te będę pamiętał
Choć krótkie i nieznaczące
Piękna myśl ma niepojęta
Ty widziałaś mnie już wieki
Gdy ja ślepy wciąż byłem
Zmysły me podniosły powieki
Gdy w oczach twych wyżyłem…
Art Web Pages Wiersze Copyright © 2012 All Rights Reserved.