bluerose
anioł śmierci najmilszy z aniołów
nieistnienia końca bóg
wciąż wzywany przyjść nie może
przez ludzkość przeklinany
pomostem do końca i początku jest
sen rozpłynął się w morzu otchłani
w bezimiennym świecie ludzkich cieni
w całym koszmarze życia
w arktycznym chłodzie ludzkich serc
zalanych powodzią kłamstw
strachem przed prawda ludzkości
nie ma uczuć ni sprawiedliwości
w ciemności pod nocy płachtą
w tych grobach ciemnych
trupim jadem zalanych
spocznie każdy kto stanął
na świata tego obliczu
w trumnach….
łzami bliskich naznaczonych
z wiekiem zamkniętym na zawsze
w sen pogrąży wieczny
bez pamięci i bez żalu
błękit myśli dawnych marzeń
teraźniejszości nicość przyszłości śmierć
dziś jest jutro już nie
w śmierci pogrążeni
śnie najpiękniejszym
materialność zniknie
pozostanie tylko cień
pomnik przez czas zniszczony
tyle płomienie na każdym grobie
niczym ci ludzie niezapomniani
przeraźliwy krzyk w ciemności
to wszystko co słychać
w bladym świetle życia
w całym bezsensie istnienia
w martwym cieniu ludzkości
trup uśmiecha się przez zęby
by kolejny dzień umierać
w teatrze życia w jego sztuce
odgrywanej na scenie świata
by żyć zbyt późno
by umrzeć zbyt wcześnie
czas zabija wszystko
wyznacza własne granice
lecz nie ma on władzy
nad ludzkim życiem
Tags: bluerose, Czas, Jego, Jest, Kto, Nad, Pod, Prawda, Serc, Trup
bluerose
Co dzień ten sam spektakl
sztuka ludzkich serc i uczuć
krwawym życiem naznaczona
w teatrze cieni wciąż grana
co dzień tragedia i komedia
wciąż przeplatana
dziś ktoś zginie na tej scenie
tutaj umrze czyjaś dusza
kto dziś maskę zrzuci
i do głębi własnych myśli wpadnie
by się błąkać już do końca
w zapomnieniu uczuć
w pustych cieniach
wśród tych masek szukać siebie
gdzie odnaleźć prawdę
jak zatracić tą iluzję
w pajęczynie słów odnaleźć życie
i zapomnieć wszystkie kłamstwa
i odnaleźć każdą chwilę
w rzeczywistej głębi uczuć
poznać czyjąś duszę
i posiadać już na zawsze
jego ciało i duszę całą
w blasku świecy dojrzeć twarz
i w tym świetle poznać szczęście
spojrzeć choć raz na świat
przez prawdy zwierciadło
poukładać je odnaleźć każdą część
i zatrzymać czas zatrzymać wiatr
Tags: bluerose, Grana, Jak, Masek, Sztuka, Teatr, Tym
bluerose
w bladym świetle gwiazd
odnajduje własną twarz
zagubioną gdzieś daleko
wśród tych chwil pozostałą
w pustce uczuć teraz tkwię
by zapomnieć tamten dzień
odszedł ktoś zabił mnie
nie pozostał mi już nikt
ciche słowa i te gesty
pozostały w sercu nam
nie rozwieje ich już wiatr
w zapomnienia otchłań
nikt nie wrzuci naszych chwil
choć straciłam to co bliskie
radość miłość marzeń ogrom
morze snów i uczuć tych
nie zapomnę nigdy ich
lecz w ruinach muszę żyć
na nich odbudować własny świat
wśród nich istnieć i pamiętać
szczęście było lecz już nie ma
zapomnienia kwiat już zwiędł
pozostawił myśli i wspomnienia
lecz nie tylko…
pustkę i tęsknotę tamtych uczuć
wizerunki tamtych miejsc
i pamiątki tamtych chwil
lecz rozdzielił nas na zawsze
przerwał fotografię
co całością zawsze była
i rozrzucił strzępy jej
by zapomnieć każdą noc i dzień
choć nienawiść wciąż z miłością gra
dla mnie zbyt odległe są
co kochałam kochać będę
co nienawidziłam nienawidzić
i lęki te same lecz więcej bólu
nie! jest jeszcze samotność
co do głębi strachem przeszywa
lecz uczuć nie zmienię
kochałam tak długo i kochać będę
nie potrafię przestać ni zapomnieć
byłeś wszystkim co podarował mi świat
lecz odszedłeś tak nagle w jednej chwili
zabrała cię śmierć nie odda życie
nie było pożegnania
nie było słowa nie było gestu
pozostała tylko miłość
i ból po stracie
Tags: Dla Mnie, Gra, Jej, Jest, Nagle, Nam, Odda, Strata
bluerose
W bladej masce śmierci
W jej obliczu szukam siebie
By zapomnieć chwile te
I tęsknoty wyrzec się
Jak odnaleźć strzępy życia
Wciąż szargane przez ten wiatr
I zapomnieć chwile te
I zapomnieć twoją śmierć
By zapłonął blask pochodni
I rozświetlał wszystkie dni
Słońce zgasło nie zapłonie
W ciemność wpadłam
W labiryncie nocy szukam dnia
Wiem nie odnajdę nigdy już
Słońca blasku nocą dnia
Na marzeniach budowałam świat
One prysły znikłam ja
W tej otchłani wspomnień pogrążając się
Zatracając każdy dzień
W pustkę wpadłam
Teraz wiem nie odnajdę nigdy Cię
Pochowano mnie wraz z Tobą
Moją duszę lecz nie ciało
Istnieć muszę już nie żyć
To okrutny ludzki byt
Bo początek końcem jest
A koniec początkiem
I zbyt późno by żyć
A zbyt wcześnie by umrzeć
Istnieć w przestrzeni
Między życia a śmierci bramą
Tags: Blask, bluerose, Dni, Jej, Jest, Koniec, Masce, Tej, Teraz, Wiem, Wraz
bluerose
Kim jestem ja
Złódzeniem swym
A może czyimś snem
Koszmarem własnym
O którym śnię
Tym życie jest
Podążam wciąż
Bez celu
Bez wytchnienia
Szukając czegoś
Szukając kogoś
Może niestnienia
Kim jestem ja
Wciąż pada pytanie
Ja nie wiem
Proszę nie pytaj więcej
Ja nie odpowiem
Lecz może ty odpowiesz
Czy sentymętem
Nikłym wspomnieniem
Krótkim marzeniem
A może chwilą
I znikam
Jak i ona znika
Kim jestem ja
Wciąż pytam
Czy kiedyś się dowiem
Tags: bluerose, Jest, Jestem, Nie Wiem, Ty
