Kiedy odejdę, płomień mój już na zawsze zagaśnie.
Iskierki tliły będą się jeszcze przez chwilę.
Opadnę wietrznie niczym liść z jesiennego drzewa o wczesnym poranku, by w porannej rosie jeszcze spowity pozostać już tylko wspomnieniem…
Dopadła go!
Nie wiedział, że jest silniejsza od niego!
Nie zastanawiał się dlaczego w bezradności uwięziony
tętnił jeszcze życiem.
Ból, który rozerwał więzi pomiędzy jego światem
a rzeczywistością w której szarości żyć przywykł
przez długie lata nie pozwalał dotrzeć mu do krańcowej przystani.
Mijały godziny, mijały dni, mijały lata.
Umęczony w świecie przetrwał czas jakiś.
Balansując pomiędzy dobrem i złem świata
otoczony miłością oraz pięknem ziemskiego istnienia,
coraz bardziej odkrywał uroki życia w którego realiach
nie potrafiła odnaleźć się jego zraniona i bezradna dusza.
W promieniach świetlistej poświaty,
kiedy odchodził do swojej utęsknionej krainy
pozostawił po sobie wspomnienie w mglistą powłokę spowite.
Nie potrafił dłużej żyć w samotności,
która zabijała jego ciało od środka.
Nie pomógł krzyk daimoniona…
Odrzucony przez ludzi poddał się otchłani,
która wzięła go w swoje objęcia.
Musiał odjeść…
A oprócz miłości i kilku wspomnień - nic na tej ziemii nie pozostawił…
Zapatrzony w przestrzeń czuję pustkę.
Przerażony nicością zastanawiam się co w życiu ma sens?
Jedna chwila jest całym życiem i odwrotnie.
Czym więc jest istnienie?
I tak jak śmierć jest jego nieodłącznym elementem
tak człowiek nie może żyć bez powietrza.
I jak ryba nie może zyć bez wody tak ja dziś duszę się
ponieważ zapatrzony w tę przestrzeń
nic nie widzę i boje się,
że niczego już nie zobaczę…
Jestem jak światło, które rozpala swój blask..
Kiedy stąpam twardo po ziemi niczym promień wschodzącego poranka,
podążam za wszystkim i za niczym…
Wciąż jestem…
Jestem jak półmrok tego życia,
który w szarości codziennego dnia
doznaje uczucia miłości i cierpienia…
a czasem…
czasem,
jetem jak promyk cuownego słońca,
rozgrzewający ludzkie serca…
Że ciepło którym promieniuje, rzeczywiście jest ciepłe
i że jako światło,
nadaje natchnienie dla milionów innych światełek
by mogły tak samo jak ja,
świecić zawsze
i wszędzie…
Art Web Pages Wiersze Copyright © 2012 All Rights Reserved.