wezwałam cię by ukazać ci
ciemną stronę jasności
wypełniam twoje życie
tęsknotą za spełnionym marzeniem
zadałam ból jakiego nigdy nie czułeś
by móc usłyszeć Twój krzyk
nigdy nie dałam ci szczęścia
bo nie chcę go dla ciebie
niewystarczające cierpienie
nawet nie wiesz jak bardzo lubię
słyszeć Twój krzyk
widzieć Twój ból
nie przestaje tego chcieć
chcę wiecej…
będąc mgłą otoczę cię nierealnością
gdy lustrem będę ukarzę ci
najprawdziwsze twoje wcielenie
którego nawet nie znasz
jako myśl zmienię słów znaczenie
i połączę by już na zawsze były prawdą
jedyną jaka istnieje
a którą tworzysz by cię słuchali
i tylko tobie będą wierzyć
bo będziesz jedyną rzeczywistością
cienie tańczących widzę wśród chmur
kolorowych piór deszcz spada na ziemię
płatki czerwonych róż zastępują dywan
by na ziemię mogły zstąpić
anioły tęczowych snów
w trzynastej minucie ciszy
pośród niewypowiedzianych słów
ginę wołając ciebie
a ty odchodzisz
zrzucając mnie w przepaść
ciszy mego istnienia
stanę się jeszcze jednym motylem
w twojej kolekcji
Śnieg się stopił
już nie chce inspirować
nie pozwala na zabawę
niedopita kawa
w filiżance z chińskiej porcelany
nabrała smaku dekadencji
rozwiała się eteryczna mgła
nie ma bieli
została szarość dnia
artysta osiągnął delirium
a my idziemy na bal
Art Web Pages Wiersze Copyright © 2012 All Rights Reserved.