nadłamane lustro
wstawione w okno
papierowe westchnienia kłębią się
po podłodze zapachem dymu
sączy się lęk
miedzy jedną a drugą klepką drewna
drzwi bezszybne dzwonią ząb o ząb
lampa wyciągnęła nogi
i przetrąciła mi łopatki
zwykły
normalny
dzień
***
mijam stacje twojego uśmiechu
w pięknym pociągu wiozącym do Szczęścia
rozpaczliwe gonię za najdrobniejszą radością
malowane pola pokreślone szyby i uśmiechnięte domy
nie mogę się tu zatrzymać
jeszcze nie
popędzam
i nagle
przeciągle dzwoni semafor
zwrotnica moich marzeń wypada mi z rąk
pociąg wykoleja się na rozdrożu
zostaje tylko nagi wiatr na twarzy
i rozplątane
kiedyś splecione
nasze tory
błyski cieni prześwitują przez okna
zamarznięte porysowane szpilkami
w pośpiechu przesuwają się pustynne gałęzie
niskie trawy zapowiadają poranną mgłę
nudnym tonem z dziennika
szczęk bram rozpada się i ulatuje w ciszę
został tylko cichy i ciepły fotel
ukrywa moje zmieszanie
na włosach czuję twoje jesienne rzęsy
jakie szczęście, że bóg stworzył powieki
nigdy już więcej nie zobaczysz
nieoszlifowanych lusterek łez
obiecałam …
dym ulicznych latarni
wpada miękko w szkarłatne
posłanie nitowane złotem
gasną ostatnie świetliki
tylko wiatr wciąż śpiewa swoje nuty
w oknach zapalają się światła
opatulone w szale istoty przemykają z chodników do drzwi
liście przyczepiają się do szyb
szukają ciepła
ogień budzi do życia pożółkłe konary
trzeszczą żywo wesoło w kominku
światła gasną
noc
Ona z twarzą przy mokrej szybie
czeka za Tobą nadal …
brodząc po kostki w liściach
rozgarniając spalone wspomnienia …
czeka
w szklanej kuli o ścianach jak mur
pływam w kroplach rozpaczy
zaraz zabraknie mi oddechu
odosobniona
zresztą wcale się temu nie dziwię
wybrakowana klęczę po ramionach w gniewie
złość i ból pulsują w żywych tkankach
czekam
na kolejny przypływ
niebieskich nadgarstków
szukam wyjścia z pułapki
ale ono już dawno zniknęło
Art Web Pages Wiersze Copyright © 2012 All Rights Reserved.