bieda
Krystyna
Ida ludzie przytuleni,
smutno patrza w oczy.
Idzie z nimi bieda,
smutna i zla.
chca na chwile odskoczyc!
lecz sie nie da.
Ida ludzie przytuleni,
smutno patrza w oczy.
Idzie z nimi bieda,
smutna i zla.
chca na chwile odskoczyc!
lecz sie nie da.
Gdy byłam mała,
to nie rozumiałam,
gdy dorastałam,
milości nie znałam,
gdy starsza byłam to,
się buntowałam, bo zrozumiałam,
że nie chciana byłam.
Cudowałam, płakałam,
wszystko dobrze robić chciałam,
ale i tak miłości, nie zaznałam.
Zawsze byłam, odpychana,
i nigdy nie przytulana,
chociaż bardzo , się starałam,
zawsze w skórę dostawałam.
Vera
Art Web Pages Wiersze Copyright © 2012 All Rights Reserved.