Nurkuję w słój konfitur
konfitur dobrej marki
opływam żelatynę i owoce
lecz wtem jedna śliwka
za rękaw mnie ciągnie
Nie wszystko przeminęło
Nie wszystko już umarło
Śliwka ta oko do mnie puszcza
ja śliwkowe oko łapię
rzecze że to na pamiątkę
taki medal za odwagę
nurkowania w konfiturach
Wypływam na powierzchnię
biorę prysznic ciepły
cała wszak się lepię
potem oko chowam
do worka ze zgrzewem
Niezbadane jest istnienie ziemskie
W ciemności się zapadam
a ciemność się rozpada
na powierzchnię światła daję nura
lecz jasność jak to jasność
staje się ponura
uciekam więc w szarości
czcionek farb miłosnej codzienności
lecz gdzie indziej lepiej mi być może
niż przy Tobie Miłościwy Boże ?
Słońce wpada przez okno.
Leży na dywanie.
Nie podnosi się.
Nie rusza, nie zipie.
To dobrze nawet.
Nie pomogę mu.
Może… zimy nie będzie.
Przykuję słońce.
Do kaloryfera.
Zrobię pranie mózgu (?).
Pobudzę w nim więcej
pewności i wiary w siebie.
A potem przepytam.
A słońce mi wyzna,
że nie dopuści już do mnie
tej wstrętnej… tej… zimy.
Zimie nie popuści.
Nie wpuści.
Z pomocą słońca
się rozpuści, zapuści
i skona gdzieś w rowie.
Aż se odpuści.
Bóg
najwięcej niesprawiedliwym
jest
niesprawiedliwym ostatecznie
Pan
nie masz w świecie drugiego takiego
tak
niesprawiedliwego niekonsekwentnego
Bo
kto widział kiedy a żeby ot tak
ktoś
wybaczał winy każdodzienne
i
dawał mu jeszcze na koniec to co ma najlepsze
najpiękniejsze wieczne?
Art Web Pages Wiersze Copyright © 2012 All Rights Reserved.