Straciłem nadzieję w cieniu swoich marzeń,
pośród pustynnych piasków cierpienia,
opadam z sił w tańcu minionych zdarzeń,
kryjąc ranę ciosu odtrącenia.
Krwią się zalałem, oczy mgłą zasłoniłem,
bladość jak wiatr mnie otuliła,
rosa ból, jak krew, z serca zmyła,
a śmierć ciszą i snem mnie okryła.
Czas mi ucieka, jak krew z mego ciała,
sił mi brakuje, lecz umysł wciąż żyje
w pełni świadomy swego konania.
Wciąż pyta siebie - co czynić ma
jak walczyć, gdy walki podjąć nie może,
buntuje się, choć wie co mu jutro “da”.
Niekiedy pada, pogodzony z losem,
lecz później wstaje i w tłum się rzuca,
którego krzyki ocalić by miały, jego cierpienie przed Jej głosem.
Walczy, choć nie wie po której jest stronie.
wystarczy mu - wierzyć
i wierzy, że to w Jej obronie
Gdy Ją widzi - cierpi, gdy Jej niema - umiera.
Nie chce przeszłości utracić sprzed oczu
i cierpienie jak wiatr w płuca nabiera.
Wiarę ma jedną:
Nie ludzie, a czas się zmienia.
Tags: Chce, Czas, Gdy, Jak, Jego, Jej, Jest, Jutro, Krew, Mego, Mu, Niema, Walki
Art Web Pages Wiersze Copyright © 2012 All Rights Reserved.