Gdybyś kochał tak jak ja
niezawodnych marzeń świat
gdybyś poczuł zapach wiatru
krople deszczu na swej twarzy
gdybyś nawet płakał myśląc,
że nikt nie zauważy,
gdybyś podniusł spadłe listko
i uronił nad nim kilka łez gorących -
może bylibyśmy dzisiaj obok siebie, blisko…
Gdybyś liczył gwiazdy, tych sprzedawców marzeń,
gdybyś kochał bardzo, nie licząc złych zdarzeń -
gdybyś kochał za nic
A może pohuśtamy się na tęczy?
-poskaczemy z koloru na kolor,
zjedziemy w dół raz z jednej,
raz z drugiej strony?
A później poszybujemy na kroplach deszczu
wprost do raju…
A tam? Popatrz-
już na nas czekają rajskie rozkosze.
Oślepiona tym cudem wnet oczy podnoszę
i sycę je tym widokiem co dech w piersi zapiera.
Biorę Cię za rękę i biegniemy szybko,szybciej
tym świata dachu,
oszołomieni szczęściem,kaskadą zapachów,
czerpiemy z drzewa rozkoszy…
…aż tu nagle - otwieram wolno oczy -
przecieram z resztek snu,
za oknem szaro,Ciebie nie ma tu
i pewnie Cię nie będzie,
więc zamykam szybko oczy,może sen nadejdzie,
a w tedy pohuśtamy się znów na tęczy
poskaczemy z koloru na kolor
i będziemy się tak mocno trzymać za ręce,
że przebudzenie już nas nie rozłączy,
Ty mie,a ja Ciebie będę kochać
gorąco i goręcej.
Pójdziemy latem w łany zbóż
będziemy zrywać kwiatki
czerwone maki, kąkole i -cóż -
te najpiękniejsze - bławatki.
I uzbieramy ich wielki pęk
tych kwiatów najpiękniejszych
ja wydam z siebie zachwytu jęk
gdy mi z uśmiechem je wręczysz.
A później położymy się
będziemy patrzeć w chmury.
Ty delikatnie przytulisz mnie
i ulecimy do góry.
Poszybujemy wysoko tak,
daleko, na koniec świata
na ziemię spadnie czerwony mak
za nasze życie zapłata.
A może chciałbyś ze mną zajrzeć
na drugą stronę tęczy?
Czy starczy Ci sił i odwagi?
Zobaczysz wtedy,jaki człowiek jest nagi,
jaki zagubiony w rozpaczy,
jak w łzach swych tonie,
kiedy modląc się o wybaczenie grzechów
tak pokornie klęczy,
a sędzia jego miłości
siedzi na Nibieskim Tronie.
I nie widzę tam drzewa rozkoszy…
A Ty? Czy widzisz dach świata?
Gdzie te kaskady zapachów?
Gdzie moje ciało z Twoim się splata?
Wspomnienia,ból,łzy i chęć pokory,
by znów wrócić na drugą stronę tęczy -
by znów ujrzeć kolory
i zjechać w dół raz z jednej -
raz z drugiej strony.
I nigdy nie wracać w krainę ciemności
lecz huśtać się na tęczy
z nadzieją miłości.
Dlaczego ciebie pierwszą ujrzałam,a nie krople deszczu ?
Nigdy takiego zjawiska nie widziałam jeszcze!
Czy ty też masz kłopoty i nie wiesz kiedy na niebo wychynąć?
Wiesz tylko,kiedy masz wschodzić,a nie wiesz kiedy zginąć?
I kibić zwykle smukła - też była dzisiaj inna.
Może chciałaś pokazać,jaka jesteś zwinna.
Nie wiem. I piękna nie zgłębię twego.
Jesteś tajemnicą. Niebo nie wie o tobie wszystkiego!
I pozwalasz mażyć. Cóż takiego w tobie?
Czy to gra kolorów ku własnej ozdobie?
Czy może chęć, by moim umysłem zawładnąć?
Spędzasz mi sen z powiek, bym mogła odgadnąć,
kiedy to znowu powiedziesz w Edenu ogrody,
kiedy znowu sprubuję z drzew rozkoszy słodycz?
Powiedz, kiedy dojdę do tęsknoty końca?
I powiedz - gdzie dążę?
W ciemności?
Do słońca?
Jesteś taka zwodnicza! Obiecujesz niebo…
I dajesz je - w marzeniach.
Tylko tam…
Dlaczego?
