Ledwo świt się przebudzi
wtłaczając nas w realia
kłamstwem życie zaczniemy swe tulić.
Brat okradnie znów brata
siostra siostrę swą zgubi
śmiech z goryczą się smętnie przeplata.
W niemym krzyku ubogich
widzimy jak ich odtrąca
apogeum władzy w bezczelnościach błogich .
W szaleńczej dzikosci rządzy
Dekalog strawi grzechu płomień
zniewolone runą nagich prawd wyblakłe posągi
Zerwałem w lesie gałązkę wrzosu
Wspomnieniem już lato tego roku.
I choć dokoła tylko cicha pustka
Krzykiem tęsknoty wołają moje usta.
Są chwile rozstań,i nagłe powroty
I w puste niebo są wbite me oczy.
Serce już nawet nie chce wierzyć
Że widok Twój będzie je cieszyć.
Przypomni radość i błogość losu
Przeszłości woń gałązka wrzosu.
I choć w głębi mej smutek gości
Ja chcę pamiętać, pamiętaj o tym.
Zdumieni obrotem spraw,
w codziennym tłoku życia.
Posągom kłaniamy się w pas,
szykając siły przebicia.
Składając dziwacznie ręce,
z głową pochyloną ku ziemi.
Depczemy obcemu po pięcie,
ku lepszym dniom brniemy.
Żyjemy owiani obojętnością,
ogarnia nas wielki strach.
Lecz z coraz większą nicościa,
wspinamy się na sławy dach.
Bez ciebie dni pokryły się kurzem zapomnienia,
tęsknotą do wspólnych świąt których nie było.
Do znanego Ci smaku bibrowego tęsknienia,
dnia płynącego za dniem aż mi Ciebie ubyło.
Szukając jutra czuję smak słodkich pragnień,
błądzącego płomyka wspomnień widzę blask.
Choć przybyło lat, zaglądam do studni marzeń,
zabieram Ciebie tam gdzie wolniej płynie czas.
Dzieli nas tylko ocean i łaknę Ciebie wraz z nim,
zabiorę ciebie na brzeg gdzie słońce wschodzi.
Gdzie pragnień promienie wciskam w swoje dni,
zabiorę Ciebie, gdzie szczęściu już nic nie grozi.
Oboje o tym wiemy, że jednak potrzebujesz mnie,
życie moje mogę Ci dać, a solą życia jest miłość.
Ono jak górski potok upływa więc zdecyduj się,
otulę ciebie wiarą pragnień,wiara jest moją siłą.
Art Web Pages Wiersze Copyright © 2012 All Rights Reserved.