Porwała myśl
znów niesie falą w złoty piach
na brzegu zamek wznosząc wzwyż
wspomnieniem bawi się nasz dziadek Stach
A w morzu szum
litości brak dla wspomnień złych
dobiega końca mglisty dzień
przy brzegu widać dziadka cień
Wieczorem
przy kominie na fotelu
w oczach jego zapatrzonych w dym istnienia
ta wieczna trwoga przeznaczenia
Obok wielkich dróg miłosnych
ciemna pustka na uboczu,
wciąż czekałaś nowej wiosny,
wiosna przyszła, a u ciebie łezki w oczach.
Śpiew skowronka był ci miły,
upajały cię promienie słońca,
teraz tracisz swoje siły
i topniejesz z żalu na wiosennej łące.
Dawniej wiatr twe włosy głaskał,
kiedy zachód słońca spotykałaś,
teraz masz już włosy w paski,
bo za dużo o miłości rozmyślałaś.
Wiele szczęścia i radości gwiazdy przynosiły,
nawet mleczną drogę często śniłaś,
wraz z nadejściem wiosny cię zraniły,
już nie będziesz nigdy jaką byłaś.
Niezliczona ilość westchnień
i chodzenie na kolanach
w zamian dzwięk ze starej pieśni
i tematy do gadania
Nowy dzień a twarz ta sama
teraz nawet słońca brak
chęć padnięcia na kolana
już wywietrzył nocny ptak
Czas już serce swoje wrócić
i zapomnieć pierwszy szkic
chęć wyrosła by powrócić
w dawny krąg wesołych lic
Tags: Czas, Dawny, Rynkiewicz
Ten świat ci ludzie
labirynt uczuć
zrozumieć myśl
w milczeniu tonie serce
jak każdy dzień
nie czekam nocy
zapalić światło w oczach
przytulić i zapomnieć
dym z serca
w oczach łzy
topnieje ciepło w końcu dnia
szalona wieczność nie ma dna
upada w ciszy pierwsza łza
i amen
Zobaczyć ciebie wśród nocy
długo milczeć
aż ciało zadrże
z wzruszenia
i czekać
aż się pojawi natchnienie
pomyśleć
ułożyć zdania
i rąbnąć coś w stylu Adama
aż łezka
taka mała na twoim policzku
serce me wnet rozweseli
zrozumiem
tylko ciebie
zawsze i wszędzie
chcę kochać…
Art Web Pages Wiersze Copyright © 2012 All Rights Reserved.