Ja mam kredki i blok rysunkowy,
narysuję dziewczynkę i dwie łaciate krowy.
Narysuję chmury i trawę zieloną,
nawet słońce, którego promyki płoną.
Obok narysuję domek i płot w czerwonym odcieniu,
będzie też drzewo i pies leżący w cieniu.
Dodam jeszcze rzeczkę z mostkiem niewielkim -
tam będą leżały kolorowe muszelki.
Ja mam kredki i blok rysunkowy
i rysuję wszystko co przychodzi mi do głowy.
W tej zieleni, blasku słońca
rozkwitło nowe życie
i ciągnęło się bez końca.
Szło po linii widnokręgu,
przechodziło powoli.
Wplątało się w glob okręgu
i nie wołało, że boli.
I nastała chwila ciszy.
Dzień zamętu.
Słowa, których nie chcę słyszeć
Ciągle wychylają się zza zakrętu.
Jestem bezsilna,
Już nie mam sił.
Sił na nic i do wszystkiego!
Już nie mam łez,
Które spływały po policzkach
Jak potok górski.
Moją duszę ogarnął
Niepokój.
Taki dziwny, taki pusty.
Odebrano mi chęć do życia,
Ale żyję.
Tylko, dlaczego tak niespokojnie?!
Art Web Pages Wiersze Copyright © 2012 All Rights Reserved.