Najwyraźniej wycięto mi serce
jestem anatomiczną pustką ,
nioczekiwanie wydłubano mi gałki oczne
jestem niewidzialną matnią otchłani,
niewykluczone, że rozkrojono mi na poły reaktor brzucha
skroś osypały się wnętrzności,
uprzejmie drży cielesna galaktyka
tak rozszepiona
nieprzerwanie…
żyję najwyraźniej
oddycham najzwyczajniej
kończę się w chimerach
gnieżdzę się w klaustrofobii
zamykam w róży betonu
nie umiem być niewidzialny,
najwyraźniej jestem
betonowym murem,
bynajmniej
uprawiam życie
niewiadomoczemu
Jest ja,które żyć nie umie
kochać nie potrafi
ja które gdzieś w mroku otchłani
gdzie nikt nie dotrze,
pod oknem obojętności
tkwi niczym korzeń chwastu.
Jest ja
umie
w trzewia kopnąć leżącego
ja ślepy,głuchy,bezmyslny egoista
narcystyczny kwiat swojej samotności,
schizofreniczny sęp,
co powolutku rwie na strzępy życie
po to by zamęczyć swą egzystencję,
nic nie widzi poza sobą
dziś uwalnia siebie
ekwilibrystycznie miotając skroś
pętli z ciała na rurze w piwnicy przewieszonego
Zburz mój grób
cmentarz mych myśli
pozwól wstać i narodzić się znowu
sam nie mogę iść,
Pozwól odzyskać wiarę straconą
utraconą radość.
pokaz mi sens by nieustanną walkę prowadzić
tak aby nadać sens życia wędrówce
lecz przypadkiem nim upadnę bez recepty na jutro
a me ciało podda się algezji
zapal świeczkę na grobie mej niewinności
niech spłonę w litości ogniu
tak z przyzwyczajenia tkwię w stanie cielesnej nieważkości
chodzam pocichutku skroś marzeń
ostrożnie nasłuchuję odgłosów dobiegających z zewnątrz
sprawdzam klamki drzwi
pragnę by pozostaly jak najdłużej zamkniete
Art Web Pages Wiersze Copyright © 2012 All Rights Reserved.