wiara umarła
Stefaniak Sylwia
wiara umarła
we mnie
wraz ze
wschodem słońca
pozostał jedynie
mały płomyk nadziei
już nie złapią się
za ręce
jedna
drugą
co najwyżej
spoliczkuje
i napluje w twarz
'Stefaniak Sylwia'
Z kawałków
Stefaniak Sylwia
Chciałabym
rozpłynąć się
pod twoją powieką
Liczyć rzęsy
jedna po drugiej
Wgryzać się w nie
ze wszystkich sił
Potem cichutko spłynąć
razem z łzą
cenniejszą od perły
po twoim policzku
Spłynę tylko po to
byś mógł
mnie zdeptać
Zostanę rozerwana
na milion
różnych kawałków
by od nowa
je dopasować
i zacząć żyć inaczej
Ty już nie
opleciesz mnie
swoim
krwioobiegiem
nie okryjesz
mnie białą
puszystą kołdrą
jak śnieg ziemię
nie zaprowadzisz mnie
na szczyty
nieba
Nie ty
chciałam
Stefaniak Sylwia
chciałam
zamknąć cię
w pięści
już nawet
wygodnie się ułożyłeś
na mej dłoni
ale nie umiałam
zacisnąć palców
by cię zatrzymać
przeciekłeś
przez nie
tkliwym strumieniem
wymieszanym
z moimi łzami
