Feniks
Suar
zdrady cierń w otwarte serce wbity
zabił miłość niewinną i czystą
dłoń co wiersze kwiatami pisała
ból agonii w twardą pięść zacisnął
łzy rozpaczy oceanów wypełniły brzegi
skrzydła marzeń opadły podcięte
bo ta miłość miała żyć przez wieki
a te wieki wypełnione teraz lękiem
cóż pocieszy w smutku wielkim jak wszechświaty
jaka dłoń umarłe serce wskrzesi
ile gwiazd na niebie trzeba by zapalić
by rozjaśnić mrok co radość życia zdusił
zgasły słońca w oczach ukochanych
pękło serce uczuć wytęsknione
co uczuciem tak gorącym płonęło
teraz leży w popiołach spalone
czy raz jeszcze Feniks z nich powstanie
by do lotu zerwać się jasnego
czy odnajdzie kiedyś zakochanie
co chłód śmierci zmieni w czułe ciepło
płacz Feniksie nad swym losem upodlonym
z cierniem w sercu wbitym ukochaną dłonią
już raz wstałeś - nie zapomnij nigdy o tym
w jednym życiu - drugie życie czas rozpocząć
rozwiń skrzydła i poszybuj w stronę Nieba
przed obliczem klęknij swego Stworzyciela
złóż modlitwę w jego Dłoniach Sprawiedliwych
i nie troskaj się - ich moc zło w Dobro zmienia
jeszcze ujrzysz słońca w oczach ukochanych
i nie będzie serce tęsknić za uczuciem
dłoni żar wybiegnie Komuś na spotkanie
w Czułych Ustach złożysz czuły pocałunek
wtedy spojrzysz na tę drogę co przed laty
w nowe życie cię przywiodła - dając siłę
i zrozumiesz że dopiero tu spotkałeś
usta co chcą Szczerą wyznać Miłość…
