zbuduj łódź z mojej wiary
w to, że wrócisz
uszyj żagiel z mojej miłości do ciebie
pomaluj ją
kolorami swojej duszy
wypuść ja
na morze z moich łez
rzuć nad nią
słońce z jednym promykiem nadzieji
i zabierz mnie
w podróż do Twojego serca
Nauczę Cię sztuki kochania
sztuki oddawania całych siebie
nie oczekując niczeg w zamian
Pokażę Ci
jak traci sie zmysły (tylko po to)
aby znów je posiąść
Dam Ci coś
co da się tylko poczuć
Nauczę Cię tego wszystkiego
jeśli tylko będziesz blisko
Nazywasz mnie swoim słoneczkiem
,a przecież słońce parzy…….
Nazywasz mnie swoim płomyczkiem
,a przecież płomień gaśnie………
Nazywasz mnie swoim aniołem
,a przecież anioł to tylko wyobraźnia……
Nazywasz mnie swoją nadzieją
,a przecież nadzieja jest złudna i nieprawdziwa……………
Nazywasz mnie swoją miłością
,a przecież miłość przemija……….
Nie szukaj
Nie goń pośpiesznie swojego serca
usiądź choć przez chwilę i posłuchaj………
…rytmu czyjejś duszy
a miłość sama Cię znajdzie
Zaprowadzi do gwiazd
pokaże raj
Ciało rozbryźnie tysiącem iskier,
a w oczach Twych
szalonego walca zatańczy jej dusza
I nic już nie będzie takie samo
we wszystkich kolorach teczy
zanurzy się Twój świat……..
Art Web Pages Wiersze Copyright © 2012 All Rights Reserved.