Zastanawiałem się jak to może być,
Że bez miłości człowiek nie potrafi żyć.
Ona jest istotą ludzkiego rozumienia,
To esencja naszego ziemskiego istnienia.
Bez niej człowiek nie dałby sobie rady,
Ze zrozumieniem nawet najprostszej sprawy.
Od tego uczucia każdy czyn nasz zależy,
To uczucie każdy ból nasz uśmierzy.
Ono napawa nas wielką radością,
A nazywamy je wszyscy miłością.
Radosne jest życie moje,
Gdy myślę Skarbie o Tobie!
Serca nasze dotąd samotne,
Wymieniają pocałunki stukrotne.
Pragnąłem, aby ta chwila wiecznie trwała,
Gdy żeś się tak we mnie czule wtulała.
To w nas do końca już pozostanie,
Tak mogę Ci to obiecać, Kochanie!
Jesteś światłem w mroku mego istnienia,
Iskierką nie dającą mi przejść w stan zapomnienia,
Słowem, które pobudza me serce w rytmiczne drgania,
Spojrzeniem zachęcającym mnie do śpiewania.
Pozwoliłaś mi uwierzyć w siebie,
Że jestem ważny jak słońce na niebie,
Wprawiasz mnie tym w wielkie zdumienie,
I jestem szczęśliwy mając czyste sumienie.
Art Web Pages Wiersze Copyright © 2012 All Rights Reserved.