biegłam do ciebie
przez wszystkie światy
gubiłam dni sny
i nadzieje
przez zamglone
wrzosowiska
i przez mrocznych
serc urwiska
pokonałam
twoje strachy
przeszłam
twoje oceany
i przed tobą stoję teraz
jeszcze mokra jeszcze bosa
mówisz
że to tylko rosa
wiem
nieładnie mi
w tych włosach…
a byłam
twym aniołem
nim zabrał
mnie świt
i złotym
cieniem szeptu
pod tchnieniem
twych ust
nadlekkość
moich skrzydeł
unosi mnie tam
gdzie cichość
gwiazd wybiera
najlżejsze
z mych piór
nie wrócę już
nie wrócę
do ziemskich
swych spraw
zamieszkam
w twym zachwycie
w przestrzeni
bez zła
i będę
wiecznym rysem
na bieli
twych kart
co w uczuć
oceanie
nie szuka
już fal
umarły słowa
pod moją dłonią
oddechy znikły
zaraz nad ranem
i w ciągu dnia
już ich nie znalazłam
szukam zapachów
co budzą słońce
w jaśminie oczu
co nie te same
błądzą
samotnie po mapach
swego świata
umarły słowa
pod dłonią zbyt zimną
w strachu
że głos zadrży
o jedną łzę za daleko
Art Web Pages Wiersze Copyright © 2012 All Rights Reserved.