Schyłek jesieni
Wyjrzałam przez okno ,
Za nim klon jesienny
Stateczny ,półwieczny,
Olbrzymi i piękny.
Liść jeden porwany przez wiatr
Poszybował ku niebu.
Zawirował ,zatańczył
Na tle nieba o barwie purpury
I opadł…………..
Już nie wiem który…?
Pozostały na drzewie tylko
Trzy, w kolorze złota i miedzi.
Jesień odchodzi krokami wielkimi…
Właśnie spada z nieba śnieżynka…
Nadchodzi zima….
Chodzę i pytam: gdzie jest moja szubienica?
W czyim ogrodzie, w jakim lesie rośnie?
Na jakiej miedzy pasie cień kobiecy?
Na którym rynku świąteczną choinkę?
W jakim pokoju zwiesza się nad stołem
Uprzejma pętla, bym ją szyją przetkał?
Na jakich schodach nareszcie ją spotkam?
Na którym piętrze sznur sobą wyprężę?
W której to stronie głowę ku niej skłonię?
W jakiej piwnicy, hałasie czy ciszy?
Na jakim strychu, ciemnym albo widnym?
W jakim klimacie, gorącym czy zimnym?
Już tysiąc, już milion mruga
Nad Wazówny grodem nieba świateł
Pod oczami tła ciemnego cyklopu księżyca
Bezmiar ludzi, bezduchowości kilku nacji
W gwarze życia, pędzie ku kapitału władzy
Widać ich się zdaje - tercet egzotyczny na skale
Trzy kruki grafitowej, ciemnej maści
Razem, wszystkie grają słodki, czekoladowy song
Muzę życia, jak słodziutkie kakałko w plastikowej filiżance
Jak gorczyca z betonu dziobem żarta
Stanąłem na ich terenie
w kotlinie w blasku kamer
Pszczoła wleciała mi do ust
nie krzyczała.
Dali znać, aby włączyć wszystkie latarnie
skandaliści wybiegli na ulicę
Zasnęło miasto
Zasnęło piękno
Stanąłem wsparty na murze
List wybiegł z nory, a drzewa
dyrygowały w chórze
Wściekłość i wrzask, strzał!
Jeden łach wyciągnąć z szafy i gnać
Czarną przepaskę mam na ramieniu
po samym sobie, tym który był
Ulepiony z gliny czasu,
jakże wsparty na intuicji
Rozkosznie wtuliła się w beztroski ramiona,
prosząc o jeszcze brnęła dalej,
Łagodna mżawka czerwonego pyłu
Opadła na turkus przy lewym uchu
Barki zbrudzone
Bariery obalone
Wróciłem po śladach samobójczych kroków
w kotlinie w blasku świec, kroków
duszy kowala, który ważył los
Rozmazane twarze ku wiary mierze
patrzą
Rodzi się myśl
w bandażach złość
w kajdanach przeszłość
Odzyskać wzrok by uwierzyć
Wyjrzeć małą dziurką by zobaczyć
Wiatr, co chłodzi twarz szaleńca
który niegdyś wtulił się w dal
Ma skrzydła jasne
i wargi cukrzane
skroplone czerwonym lukrem
Dziecięce rysy
Piękny strzał
Nie wiadomo czy z miesa czy z pierza
ku czemu to wszytko zmierza
Mitteleuropa
niby swieci i gasnie
zupelnie jakby z basni
Ezopa
Znalazl sie cesarz oto
niejaki Habsburg Otto
calkiem porzadny czlowiek
sa jeszcze w zapasie Bourboni
lecz serio mowiac oni
nie calkiem ten-tego
Wiec ludzi gniewa lub cieszy
ta igraszka dla rzeszy
nagle wyjscie w potrzebie
pojawia sie nad widnokregiem
sunie niebieskim kregiem
jakby ksiezyc po niebie
Niech jeszcze troche poswieci
kolorowa zabawka dzieci
sen nostalgiczny staruszkow
lecz mowiac calkiem szczerze
ja w to wszystko nie wierze
(i zwierzam wam sie na uszko)
—
