Wiersze

Michalski Krzysiu

Popatrz w moje oczy
Co widzisz?
Zapewne to, że Cię kocham
I nigdy Cię nie opuszczę
Spójrz mi głęboko w oczy
I co widzisz?
Tym razem jeszcze większą miłość
I wierność do końca życia
Wczytaj się w moje wiersze
Czujesz, że Cię kocham?
Trzeba to jeszcze jakoś udowadniać?
Wydaje mi się, że nie
Myślę, że wiesz coś o moich uczuciach
Którymi nie obdarzy Cię nikt inny, tylko ja
To ja Cię kocham najmocniej
I to ja Cię nie opuszczę aż do śmierci
Nie wierzysz?
To popatrz mi w oczy…

Tags: Inny, Kocham, Michalski, Moje, Razem, Tym, Wiersze, Wiesz

Brzechwa Jan

Powiedział ktoś, żem zmyślny strateg,
Bo gdy dla dzieci piszę wiersze,
Właściwie piszę je dla matek.
Te złośliwości nie są pierwsze;
Niech szydzi ten, kto lubi szydzić,
A zresztą… czego mam się wstydzić?

Wyznaję, nieraz żal mi szczerze
Mateczki, mamy czy mamusi,
Która do rąk mą książkę bierze
I swemu dziecku czytać musi.
Żal mi, że drogi czas jej kradnę
I że się męczą oczka ładne…

Wyznaję, myślę nieraz czule,
Jak wyglądają te mateczki,
Mamusie, mamy i matule,
Kiedy czytają me książeczki?
I o czym każda skrycie marzy?
I czy ma miły wyraz twarzy?

Czy spośród mam śpieszących z biura
Lub z pracy, już zmęczonych trochę,
Uśmiechnie się niekiedy która,
Gdy wspomni moje wiersze płoche?
Czy się uśmiechnie i, być może,
Pomyśli czasem o autorze?

Wiadomo przecież od stuleci,
Że taki rzeczy jest porządek:
Do matek trafia się przez dzieci
Tak jak do mężczyzn - przez żołądek.
Czy to uwłaszcza matkom miłym?
No cóż, przyznaję się. Zgrzeszyłem.

Lubię twarzyczki wasze młode
I często sobie wyobrażam
Wasz wdzięk i powab, i urodę,
I mimo woli się rozmarzam.
A gdy marzenie mnie kołysze,
Wtedy dla dzieci wiersze piszę.

—

Tags: Brzechwa, Jest, Lubi, Mamy, Niech, Strateg, Tak, Wasz, Wiersze

Słonimski Antoni, pseudonim Pro-rok (1895-1976), polski poeta, dramatopisarz, prozaik, satyryk, krytyk teatralny. Współtwórca grupy poetyckiej Skamander. Ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie, studiował także malars”"two w Monachium. Współpracował jako rysownik (1913-1919) z satyrycznym tygodnikiem Sowizdrzał.

Debiutował jako poeta 1913 na łamach czasopisma Złoty Róg. 1918 inicjator i współzałożyciel pisma Skamander. 1920-1924 redaktor dziennika Kurier Polski, 1924-1939 stały współpracownik tygodnika Wiadomości Literackie, m.in. autor recenzji teatralnych, felietonu Kronika tygodniowa (od 1927) oraz żartobliwych recenzji Książki najgorsze (1925-1926).

Po wybuchu II wojny światowej przebywał 1939-1940 w Paryżu, 1941-1951 w Wielkiej Brytanii, gdzie 1942-1946 redagował miesięcznik Nowa Polska. 1948-1951 dyrektor Instytutu Kultury Polskiej w Londynie. 1946-1948 kierownik Sekcji Literatury UNESCO. Po powrocie do kraju 1951 pełnił w latach 1956-1969 funkcję prezesa Zarządu Głównego Związku Literatów Polskich.

Opublikował m.in. zbiory wierszy: Sonety (1918), Parada (1920), Godzina poezji (1923), Z dalekiej podróży (1926), Okno bez krat (1935), Alarm (Londyn 1940), Wiek klęski (1945), Nowe wiersze (1959), Wiersze 1958-1963 (1963), 138 wierszy (1973). W swojej poezji łączył (zwłaszcza w początkowym okresie) parnasizm z romantyzmem i ekspresjonizmem, prezentując - zgodnie z programem Skamandra - życie “szarego człowieka”.

W głośnych felietonach popierał liberalizm, racjonalizm i demokrację, ostro sprzeciwiając się przejawom nietolerancji, rasizmu, tendencjom autorytatywnym i faszystowskim, np. zbiory: Moje walki nad Bzdurą (1932), Heretyk na ambonie (1934). Po wojnie publikował felietony, m.in. w Szpilkach i Tygodniku Powszechnym (zbiór Załatwione odmownie, seria I-II, 1962-1964).

Komedie satyryczne, m.in.: Murzyn warszawski (1928), Rodzina (1933). Katastroficzne powieści fantastyczne: Torpeda czasu (1924), Dwa końce świata (1937) i in. Wspomnienia warszawskie (1957) i Alfabet wspomnień (1975). Poezje zebrane (1964), felietony teatralne z lat 1924-1939 Gwałt na Melpomenie (1982).

Tags: 1918, 1941, Czasopisma, Dwa, Godzina, Jako, Krat, Kronika, Kurier, Liberalizm, Moje, Monachium, Nowa, Okno, Parnasizm, Pisma, Pseudonim, Rok, Walki, Wiersze

Drozd Ivona

Ty dajesz mi dobre wiersze,
zabierasz w rejs na szczęśliwe wyspy,
odpędzasz jesienne liście,
karmisz słowami miłości-
nie nadążam za tą dobrocią,
pozwól,że ogrzeję się
Twoim cieniem…
-Marcinowi

Tags: Dobre, Drozd, Ivona, Ty, Wiersze

Krasiński Zygmunt, pseudonim Spiridion Prawdzicki, hrabia (1812-1859), polski poeta, dramatopisarz, prozaik. Uważany za jednego z “trzech wieszczów”.

Studia na wydziale prawnym Uniwersytetu Warszawskiego przerwane 1829. Następnie wyjechał do Szwajcarii, gdzie zapoznał się z literaturą i myślą europejską. Pod wpływem ojca, generała W. Krasińskiego, lojalnego wobec cara, powstrzymał się od udziału w powstaniu listopadowym i innych przedsięwzięciach patriotycznych, co stało się jego kompleksem. Do końca życia przebywał za granicą, głównie we Francji i Włoszech, zmarł w Paryżu, pochowany został w podziemiach kościoła w Opinogórze, gdzie znajduje się też dawna siedziba rodu Krasińskich.

Początkowo pisał powieści historyczne nawiązujące do tzw. romansu gotyckiego oraz prozy W. Scotta: Grób rodziny Reichstalów (1828), Władysław Herman i dwór jego (1830), Agaj-Han (1834). Do największych dzieł należą dramaty: Nie-Boska komedia (1835), ukazująca wizję rewolucji plebejskiej skierowanej przeciwko arystokracji, oraz filozoficzno-historyczny Irydion (1836).

W Trzech myślach… (1840) dał wyraz zaniepokojeniu kierunkiem rozwoju świata, odchodzącego od tradycyjnych wartości chrześcijańskich. Poemat profetyczny Przedświt (1843) prezentował nurt mesjanizmu.

Stanowczym sprzeciwem wobec ideałów i spisków rewolucyjnych w kraju były Psalmy przyszłości (1845), proponujące postawę solidaryzmu narodowo-religijnego, z czym polemizował J. Słowacki. W rezultacie Krasiński zaczął się przeciwstawiać wszelkiej działalności patriotycznej, dążącej do podważenia istniejącego ładu.

Także m.in.: Pisma (tom 1-8, 1912), Dzieła (tom 1-12, 1931), Dzieła literackie (tom 1-3, 1973), Listy do ojca (1963), Wiersze wybrane (1972), Listy do Delfiny Potockiej (1975).

Tags: Dawna, Komedia, Od, Pisma, Pod, Prozy, Pseudonim, Scotta, Uniwersytetu Warszawskiego, Wiersze, Za, Zygmunt