Nie jest Twoim ojcem,
ani bogiem,
ani bratem.
Może kiedyś będzie ?
Bardzo tego chcesz,
wiem o tym?
Poszerzasz uśmiech
zardzewiałą żyletką,
grając na podstępnej harmonijce.
Krew kapie na szary papier,
malujesz usta i odbicie na lustrze,
uśmiechasz się?
Odbicie się zmienia.
30 XI 2001
Obudził mnie głośny szept szarego świtu
Początek nowej walki
Kolejny front wytworzony z nienwistnych sprzeczności
Promienie słoneczne jak kule raniące delikatną skórę
Na szczęście chybiają
Na szczęście?
Na szczęście nie ma talizmanów
Totalitarny reżim uczuć niszczy demokratyczne ciało
Pełnia dnia- pełnią wojny
Każdy krok ku przegranej
Więzienie które tępi duszę
Twoje własne więzienie
Osobiste i prywatne jak seks z czarnoskórą pięknością
Nie tak przyjemne
takie nieprzyjemne,tak
Getto ludzkich uczuć cierpiących
Likwidowane każdego dnia
Coraz to nowe tworzone w ciemnych zakamarkach
UMYSŁU
Doskonałość stażników
Taka niszcząca
To twoja osobista śmierć
Wiesz, że umierasz
Nie wiesz, że śnisz
Sen śmiertelny
Realny sen śmierci
Echo powrotu do rzeczywistości
Wola walki padła w pościel ludzkich koszmarów
Wojna kończąca się w pełni
Rozejm podpisany w mieście zwanym Ego
Pakt o niagresji
Zawarty
milczy
otwarte narzędzie.
gdy chciałem powiedzieć
nie znalazłem siebie
stałem się dwoma
i oddzielnie i oboma
a w każdej części
rozdarty po części
bez końca
bo wciąż niezupełnie
grając ze sobą
i przeciwko sobie
będąc osobą
i przeciw osobie
bóg tam, bóg we mnie
duch we mnie, kamień we mnie
ja - my
bierzemy różne części
nie dzieląc się wzajemnie
bez granic dla świata
milion istot we mnie
każda przeciw sobie
każdej wola w mej osobie
bez siebie ide - nie ide
po kawałku przeciw sobie
umierając albo rodząc
czasem podnosimy się
by spojrzeć na kogoś błędnie
tam on jak słońce czy deszcz
tu ja lub my
rośniemy czy więdne?
milczy
otwarte narzędzie.
choć milion głosów wszędzie
Tu nie istnieje przestrzeń ni wola
tu jest tylko nie-czas, bez-wola
nie-nic i bez-rzecz — miraż i kamień —
anty-energia w próżni omamień.
Tu jest tylko tautologicznie
nigdy i zawsze i bez-ustawicznie.
Nic nie powtało, nic nie zniszczeje.
Nic się nie stanie, nic się nie dzieje.
Tu ja nie jestem ja ani nie-ja
tu nie postanie nigdy nadzieja
nie ma tu ruchu ani spoczynku
nie ma odejścia, nie ma ratunku
tu jest tylko bez-chęć i bez-sens
tu jest tylko bez-głos i bez-deń.
Nie ma wyroku. Niema oskarżeń.
Oko nie widzi. Ręka nie karze.
Saint-mande, czerwiec 1956
Czasem czuję, że uschłem
Smutek duszy nęka ciszę
Bezradność majestatu
Brak chwili kołysze
Oczyma garnę do wnętrza
Niby śmiało dookoła
Jednak jeden podmuch
Bezsilna ma wola
Chwałę ku Tobie chylę
W blasku czystych zmaz
Wpuść mnie w domu strony
Żal uczucia znasz
Czemu ujścia siły
Szukasz w każdym z nas
Kto jest dzieckiem stanu
Którym rządzi czas
Brak Twych ramion ciepła
Zsyła mnie do bram
Ujścia szukam w świecie
Który zbawić mam
Znikasz w chwili trwogi
Pytasz czy Cię znam
Ojcze mój odchodzisz
Zostawiasz mnie sam
